ศีลห้าจากพระอาจารย์(พระพุทธะจี้กง) 2

บทลักขโมย

การลักขโมยอย่างลับ ๆ จี้ปล้น โจรกรรมหยิบฉวยซึ่ง ๆ หน้า หลอกลวง อำพรางใช้เล่ห์เพทุบาย (เช่น ลวงสวาท ล่อลวงคนไปขาย) ใช้อำนาจขู่เข็ญบังคับ ถือสิทธิ์เอาประโยชน์โดยมิชอบ (เช่น เก็บค่าคุ้มครองฯ ) ยักยอก เบียดบังบิดเบือน (เช่น ยึดเอาของฝากผ่านมือ ฯ) เหล่านี้ล้วนผิดศีลลักขโมย
มีโรคภัยแล้วมากราบไหว้ขอให้พระคุ้มครองรักษาแต่ไม่ได้เอาธูปเทียนของตัวเอง มา ถือวิสาสะหยิบเอาจากโต๊ะบูชา อย่างนี้แทนที่จะสร้างบุญชดใช้บาปเวรกลับกลายเป็นลักขโมยของพระเสียอีก
ธูป น้ำมัน เครื่องบูชา มีคนนำมาถวายหรือใช้ไม่หมดทิ้งไว้ถือเป็นสมบัติของตำหนักพระ อย่าจาบจ้วงถือวินานะเอาไปใช้ จะจุดธูปกำใหญ่ภาวนาเฉพาะตัว เพื่อความสบายใจ ให้นำเครื่องบูชามาเอง
โทรศัพท์ของตำหนักพระส่วนรวมมิใช่สิทธิของเตี่ยนฉวนซือ ถันจู่ หรือใครผู้ดูแล จะอนุญาตให้ใช้ฟรีได้ ใช้โทรศัพท์ทีไรไม่ว่าโทรใกล้ไกล ถ้าไม่ใช่เครื่องโทรศัพท์หยอดเหรียญเอง จะต้องจ่ายค่าโทร ตามอัตรา ค่าโทร ทุกครั้ง

ผู้ทำหน้าที่ในโรงครัวต้องระวัง ประงอาหารชิมให้รู้รสคำเดียวก็พอ ปรุงเสร็จแล้วยังไม่ถึงเวลา อย่าตักไปกินเองเสียก่อน ข้าวของทุกอย่างญาติธรรมเขาอนุโมทนามา แม้เจ้าจะร่วมบริจาคด้วยก็ต้องรักษาระเบียบนี้ ข้าวของซื้อเข้ามามอบให้เป็นสมบัติของตำหนักพระแล้ว ไม่ให้กลับหอบหิ้วออกไป จะเป็นการลักขโมยของพระ
แต่ถ้าเสร็จงานประชุมแล้วกับข้าวเหลือไว้จะบูดเน่าเสียเปล่า แบ่งปันกันไป ไม่เป็นไร วันหน้าซื้อของใหม่มาถวายชดเชยก็ได้ ผลไม่ซื้อมาบูชาพระ ไม่ให้เอามากินก่อน สมบัติของพระ ไม่ให้ถืออภิสิทธิ์กินเองหรือให้ใครกินก่อนที่จะถวายพระเสร็จเรียบร้อย ของส่วนตัวซื้อเข้ามาเพื่อกินเองไม่เป็นไร
ญาติธรรมบริจาคเงินบ่งชัดว่าจะช่วยค่าใช้จ่ายประจำเดือน ช่วยงานบุกเบิกแพร่ธรรม พิมพ์หนังสือธรรมะหรือใช้จ่ายอะไรในตำหนักพระจะต้องจัดให้เป็นไปตามเจตน์ จำนงของเขาอย่างถูกต้องชัดเจน
เครื่องใช้ทำความสะอาดในตำหนักพระต้องรักษาความสะอาดเป็นของจำเพาะ ต้องแยกออกจากเครื่องใช้ของครัวของห้องน้ำห้องส้วม ไม่ให้ปะปนกัน

ธูปหรือดอกไม้บูชาพระอย่าเอามาดมก่อนบูชาเป็นการจาบจ้วง เป็นการล่วงเกินไม่เคารพ
ข้าราชการ พนักงาน หยิบฉวยซองจดหมาย กระดาษเขียนจดหมายของที่ทำงานไปใช้ส่วนตัว ถือว่าลักขโมย
ผู้บำเพ็ญจงระวังให้มาก ถ้าเป็นของส่วนราชการเท่ากับขโมยทรัพย์สินของประชาชนผู้เสียภาษี สอนผู้อื่นให้หลีกเลี่ยงหรือหนีภาษี หรือใช้วิธีโทรศัพท์สาธารณะโดยไม่กินเงิน เป็นการขโมยทรัพย์สินของหลวง
กฎระเบียบของการไปรษณีย์มิให้สอดแทรกเอกสารหรือสิ่งอื่นควบกันไป ถ้าแอบละเมิดเอาประโยชน์ก็ถือว่าผิดศีลข้อลักขโมย สิ่งพิมพ์ที่คิดค่าส่งไปรษณีย์ในอัตราต่ำ อย่าแอบสอดจดหมายส่งไปด้วย ผู้แนะนำให้ทุจริตและผู้ทำตามมีบาปฐานลักขโทยของหลวงร่วมกัน
โดยสารรถเมล์ เรือเมล์ เพิกเฉยเมื่อเขาลืมเก็บค่าโดยสาร หรือหลีกเลี่ยงไม่จ่ายค่าบัตรผ่านประตู ก็เข้าข่ายลักขโมย หากลักขโมยเอาคนยากจนเข้า เขาทุกข์ร้อนจนเสียชีวิต เสียผู้เสียคน โทษบาปนี้เท่ากับลักขโมยและฆ่าสัตว์ตัดชีวิต ผิดศีลทั้งสองข้อ

เวลาซื้อของตกลงกับผู้ขายให้เขาลดราคาลงแล้วไม่ต้องให้เขียนใบเสร็จรับเงิน การหลีกเลี่ยงภาษีอย่างนี้ก็เท่ากับขโมยของหลวง
ในศีลห้า เรื่องลักขโมยเป็นเรื่องละเอียดมากและบำเพ็ญได้ยากที่สุด บางอย่างเผลอไปใจหยาบก็ผิดทันที ถ้าอาจารย์จะว่ากันให้ละเอียดเจ้าก็จะรำคาญว่าได้นั่นไม่ได้ไอ้นี่ก็ไม่ถูก ไม่เอาแล้ว หนีไปอยู่อเมริกาเสียให้รู้แล้วรู้รอดไป จะได้ไม่ต้องฟัง ถ้าเจ้าไม่ฟังไม่ทำตามเจ้าก็จะรักษาบุญวาสนาไว้ไม่อยู่
ทุกคนมื่อมาถึงตำหนักพระก็หวังว่าจะได้เพิ่มพูนบุญกุศลกัน แต่ถ้าไม่ระวังกลับทำให้บุญกุศลรั่วไหลไปก็น่าเสียดาย

ต้นคิดจิตกระจายเหมือนควายขน  แต่มรรคผลเทียบได้ควายเขา

จิตที่โลภโกรธหลงฟุ้งซ่านกระจายเมือนวัวควายขนเต็มตัว แต่ผู้จะบรรลุอริยมรรคได้มีน้อยนัก ดังเขาควายเมื่อเทียบกับจำนวนเส้นขนบนตัวควาย

ผู้เพียรวิถีโพธิสัตว์อย่างแท้จริงจะไม่กลัวความยุ่งยาก แม้จะอยู่ท่ามกลางสภาพบ้านเมืองวุ่นวายจอแจก็สามารถจะแปรเปลี่ยนสิ่งต่าง ๆ ที่เป็นเครื่องทำให้จิตใจเศร้าหมองวุ่นวายให้เป็นพุทธะอันเบิกบานได้
ผู้บำเพ็ญเพื่อเอาตัวรอดเฉพาะตนเท่านั้นจึงจะหลยไปอยู่ตามป่าเขาอันวิเวก เพราะกลัวจะถูกสภาพแวดล้อมยั่วย้อมเอา ผู้บำเพ็ญวิถียานระดับสูงจะต้องใช้ปัญญาแยกแยะควรทำอย่างไร ไม่ควรทำอย่างไร การล่วงละเมิดทรัพย์สิ่งของบางกรณีไม่ถือว่าลักขโมย เช่น สำคัญผิดว่าเป็นของตน เช่น ร่มกันฝนคล้าย ๆ กัน วางรวมกันไว้เร่งรีบจะออกไป คว้าไดของคนอื่นโดยไม่พันพิจารณาว่าเก่าใหม่กว่ากัน ฟังผิดเข้าใจผิดว่าเขามอบให้ โดยมิได้ใฝ่ใจอยากได้มาก่อน เก็บเอามาเพราะเข้าใจผิดว่าเขาทิ้งแล้ว เมื่อเห็นเขาองรวมอยู่กับเศษขยะ
ใช้โทรศัพท์บ้านใครที่เขาอนุญาตให้ใช้ได้ แล้วหยิบดินสอกระดาษบนโต๊ะมาจดข้อความ เมื่อกลับออกมาปรากฏว่าหบิบดินสอของเขาติดมือมาด้วย อย่างนี้ไม่ถือว่าลักขโมย แต่ต้องนำกลับไปคืนหรือบอกกล่าวเจ้าของ ซึ่งแล้วแต่ความสนิทชิดชอบกันแค่ไหน

ไปบ้านเพื่อนที่รักใคร่คุ้นเคยกันจึงถือวิสาสะเปิดตู้เย็นเข้าครัวหาอะไรกิน ด้วยความเคยชิน แม้มิใช่เจตนาลักขโมย แต่ก็เข้าข่ายมักง่ายไม่สำรวม ล้มแชร์ เบี้ยวแชร์ก็เป็นลักขโมย ชาติหน้าจะต้องเกิดเป็นสุกร สุนัข หมูตัวหนึ่งค่าตัวกี่พัน เป็นหนี้เขากี่พัน จะต้องเกิดชดใช้กันจนกว่าจะครบจำนวนเงินที่เป็นหนี้เขา
การลักขโมยมีโทษบาปหนักเบาต่างกัน ลักขโมยของตำหนักพระบาปหนัก เพราะเป็นสมบัติร่วมของญาติธรรมอันเป็นคุณต่อผู้บำเพ็ญ มีคำกล่าวว่า

"เพิ่มพูนบุญวาสนาได้ในประตูไตรรัตน์ วาสนาอันไม่จำกัดเกิดจากหนึ่งเมล็ดพันธุ์บุญ"

การสร้างบุญกับอาณาจักรธรรม วาสนาบารมีจึงแผ่ไพศาลไปทั่วธรรมธาตุ เป็นคุณแก่ผู้บำเพ็ญทั้งสิบทิศ เช่นเดียวกันในทางตรงกันข้าม การทำบาปในอาณาจักรธรรมก็เกิดขึ้นได้ง่าย จึงให้ระวังแม้หนึ่งเล่มเข็ม หนึ่งเส้นด้าย ก็มิให้จาบจ้วงฟุ่มเฟือยเสียหาย

ถ้ามีเหตุต้องเอาไปใช้ หลังจากนั้นก็ให้บริจาคกลับคืนมา ให้กู้เงิน รับจำนอง จำนำ ค้าเงินด้วยวิธีใดก็ตามที่ขูดรีดคิดดอกเบี้ยราคาสูงทำให้ผู้อื่นเดือดร้อน ขัดสนทำให้เขาลำบากยิ่งขึ้นก็ถือว่าผิดศีลข้อนี้
การบริจาคทานใดๆอย่ายึดมั่นว่า “ฉันให้” เงินจำนวนเล็กน้อยอาจจะไม่ยึดมั่น เป็นแสนเป็นล้านนั้นไม่แน่ จรวดเมื่อยิงออกไปในอวกาศจะต้องให้หลุดพ้นจากแรงกรรมจึงให้วางใจลงไม่ยึด มั่นต่อไป ความโลภ โกรธ หลง เป็นกระแสเกิดตายเรื่อยไปผู้ปฏิบัติบำเพ็ญจึงต้องทวนกระแสเกิดตายให้ได้ ศึกษาธรรมก็คือ เรียนรู้วิธีการทวนกระแสนี้
ผิดศีลข้อ ฆ่าสัตว์ฯ ลักขโมย พูดปดมักมากในกามทั้งสี่ข้อนี้ จะต้องไปเกิดในวิถีบาป คือ เปรต เดรัจฉาน ผีนรก จะต้องชดใช้กรรมนั้นจนกว่าจะหมดสิ้น แล้วจึงได้กิดเป็นคนต่อไป หากได้เกิดกายเป็นคนจะยากจนตกต่ำ เพราะชาติก่อนลักขโมยเขามามาก
หากมีเงินทองมากมายแต่มิได้เสพสุข เพราะชาติก่อนทำบุญให้ทานแล้วนึกเสียดายในภายหลัง ชาตินี้จึงไม่ได้จับจ่ายใช้สอยอย่างสบายใจ ข้าวของเงินทองมักเสียหาย ค้าขายขาดทุน ใครเคยผิดศีลข้อลักขโมย เมี่อเงินทองข้าวของใครเสียหายมักจะตกเป็นผู้ต้องสงสัย ใครเคยผิดศีลข้อลักขโมยมาก กายใจมักจะไม่สงบสุข ลูกจะผลาญสมบัติ หรือต้องจ่ายเงินเป็นค่าหมอค่ายารักษาตัวเสมอเป็นคนกระวนกระวายนั่งนอนไม่ สบาย

ผู้รักษาศีลข้อลักขโมยจะเป็นผู้รักษาทรัพย์สินเงินทองไว้ได้ ผู้คนเคารพยกย่องไว้วางใจรักษาศีลได้บริสุทธิ์จะเป็นผู้มีเกียรติคุณ เราผู้บำเพ็ญจะต้องรู้จักเชิดชูผู้อื่น มองผู้อื่นด้วยสายตาเป็นธรรม ไม่นินทาว่าร้าย แคะได้ความผิดเขา เขาทำไม่ดีเป็นกรรมของเขาเอง เจ้าเอาเขามาวิจารณ์ ปากของเจ้าก็ไม่บริสุทธิ์เสียแล้ว อีกทั้งยังเกี่ยวกรรมเข้าไปด้วย
เตี่ยนฉวนซือจะไม่ดีอย่างไรก็ตาม แต่เขาตัดเรื่องกามได้ จิตใจส่วนนี้ก็สมควรยกย่องแล้ว เหมือนสมณะนักบวชที่ปลงผมห่มจีวรได้ก็สมควรยกย่องแล้ว เขาจะได้บำเพ็ญหรือไม่อย่างไรเป็นเรื่องของเขาตัวเราเองให้รักษาจิตใจชื่นชม เขาได้ทุกขณะจะไม่ผิด ถ้าใจเป็นกลางพิจารณากล่าวอ้างถึงเพื่อการเสริมสร้างอย่างนั้นไม่ถือเป็น นินทาว่าร้าย
ผู้ไม่ผิดศีลลักขโมยไม่ว่าอยู่กับคนกลุ่มใดสถานใดจิตใจก็เบิกบานไม่ลับล่อ ส่อพิรุธ ไม่มีใครกล้ารังแก ผู้ไม่ผิดศีลลักขโมยไม่มีอนุสัยนอนเนื่องเรื่องนี้ไม่มีสัญญาความจำเรื่อง นี้ ไม่มีแรงกรรมนำหนุนผลักดัน เมื่อตายจึงปลอดโปร่งจิตวิญญาณจะไปสู่สุคติได้ เมื่อเกิดความคิดมิชอบให้ถามจิตตนเองทันทีว่าควรหรือไม่ ระวังอย่าให้แปดเปื้อน
มิจฉาทิษฐิเหมือนหินผา สกัดยาก โทสะจริตเหมือนเพลิงไฟ ยิ่งร้อนแรงกันเท่าไร อัคคีภัยสงครามก็เกิดตามมาไม่สิ้น รักษาศีลห้า เทพยดาห้าพระองค์จะปกป้องดูแลแต่ละศีลแต่ละพระองค์ รักษาได้บริสุทธิ์ จะหลุดพ้นการเวียนว่ายได้ง่าย การบำเพ็ญจะก้าวไปได้ราบรื่นรวดเร็ว อวิชชาเป็นเพลิงไฟ เผาไหม้จิตวิญญาณ เผาผลาญบุญกุศล ปลูกบุญทานเหมือนปลูกต้นไม้ทีละต้น อวิชชาเกิดขึ้นเมื่อใด ก็เผาไหม้หมอป่าในพริบตาเดียว 

ศีลห้าจากพระอาจารย์(พระพุทธจี้กง) 1

บทฆ่าสัตว์ตัดชีวิต

มีคนพูดว่า “ฉันไม่ได้ฆ่าคนอื่น ฉันฆ่าตัวเองฉันมีสิทธิ์” ที่ฆ่าตัวตาย ในสัญญาความจำที่สืบเสื่องมาจากอดีตชาติมันฝังเมล็ดพันธุ์ของการฆ่าตัวตาย ไว้แล้ว เกิดชาติต่อมาจึงมีอารมณ์อยากฆ่าตัวตาย ฉะนั้น ให้ระวังอย่าให้เกิดความคิดนี้ ใครที่ฆ่าตัวตายได้นำเร็จ อย่างน้อยจะต้องฆ่าตัวตายเรื่อยไปถึงเจ็ดครั้ง
คำว่าฆ่าตัวตาย จะต้องหมายความว่า ฆ่าตัวกิเลสตัณหาของตัวให้เหลือไว้แต่จิตพุทธะ เป็นศิษย์พระพุทธจี้กง เป็นผู้บำเพ็ญวิถีอนุตตรธรรม สูงส่งเหลือเกิน กว่าจะได้เกิดกายเป็นคนนั้นยากนัก พระคุณของฟ้า ดิน พระคุณของบ้านเมือง พระคุณของพ่อแม่ ครูบาอาจารย์ เบญจคุณากรยังมิได้ตอบแทน เจ้ามีสิทธิ์อะไรจะฆ่าตัวตาย
อย่าช่วยเขาฆ่า เมื่อเห็นใครฆ่าสัตว์แล้วเจ้าพูดว่า “ฆ่าเสียให้ตายก็ดี” “เนื้อนี้อร่อยดี” ใครเขาปรึกษาจะทำแท้งถ้าเจ้าบอกว่า “ดี ดีเหมือนกัน อย่าเอาไว้เลย” เห็นอาหารเนื้อสัตว์มากมายในงานเลี้ยง ถ้าเจ้าบอกว่า “ดีจังเลย น่ากินจังเลย” อย่างนี้เท่ากับมีส่วนสนับสนุนช่วยฆ่า

เจ้าถือศีลกินเจ ลูกจะแต่งงาน จะจัดเลี้ยงอาหารเนื้อสัตว์ถ้าเจ้าบอกว่า “ ตามใจ ” อย่างนี้เท่ากับมีส่วนช่วยฆ่า เจ้าจะต้องบอกว่า “พ่อแม่ถือศีลกินเจ ย่อมไม่สนับสนุนให้ลูกเบียดเบียนชีวิตเขา” ถ้าลูกยังขืนดึงดันจะเลี้ยงอาหารเนื้อสัตว์ พ่อแม่จนใจก็ได้แต่บอกว่า “ถ้าอย่างนั้น ลูกก็รับผิดขอบเองก็แล้วกัน”
ขายขาจีน ในพิกัดยาใส่วนของสัตว์หรือแมลงอยู่ด้วย ผู้ขายจะต้องสำนึกว่า “อย่าได้เป็นบาปเป็นเวรแก่กันเลย มันจำเพาะเป็นยารักษาโรค” แต่อย่าแนะนำให้เขาเอายาไปตุ๋น เป็ด ไก่ ฯลฯ บำรุงกำลังเป็นอันขาด เพราะจะเท่ากับมีส่วนช่วยฆ่าด้วย
ขายยานอนหลับ ยาประเภทกล่อมประสาทปลุกประสาท ฯลฯ เหล่านี้มีส่วนเกี่ยวกรรมกับการฆ่าด้วย เขาอาจกินเกินขนาด กินผิดพลาด ทำให้ประสาทเสีย พิการ ถึงตาย ให้ระวังให้มาก
ผู้ตั้งปณิธานกินเจแล้ว กาย วาจา ใจ จะต้องสะอาด อย่าพูดพล่อย พูดให้เขาน้อยใจอยากตาย หรือหาทางตายไปจริง ๆ ขายของมคคมที่เป็นอาวุธทำลายชีวิตได้ให้ระวัง ผู้ขายสิ่งเหล่านี้มีเหตุแห่งกรรมหนุนนำมาแต่อดีตชาติ ผู้บำเพ็ญมิให้ใช้เครื่องหนังสัตว์แท้ เช่น เข็มขัด รองเท้า กระเป๋า ฯ

ผู้สนับสนุน หรือสร้างค้านิยมเครื่องหนังแท้เท่ากับมีส่วนช่วยฆ่า ให้ใครหยิบยืมเงินทองต้องระวัง ต้องรู้ว่าเขาจะเอาไปทำอไร ไปก่อกรรมไปทำแท้งฯ เราก็เท่ากับมีส่วยช่วยฆ่า จะร่วมบุญทานต้องพิจารณา หากเอาเงินไปช่วยร่วมงานบุญที่เขาล้มวัว ล้มควาย ฆ่าหมู เป็ด ไก่ ฯลฯ เราก็ไม่พ้นมีส่วนช่วยฆ่า
ร่วมบุญทานบริสุทธิ์ฉุดช่วยคนให้พ้นทุกข์เหมือนปลูกเมล็ดพันธุ์เมล็ดเดียวเก็บเกี่ยวได้หมื่นเมล็ด
ไม่ขายเบ็ดตกปลา เบ็ดอันนี้เขาซื้อไปตกปลา ได้ปลากี่ตัว ปลาเหล่านั้นก็จะมาคิดบัญชีกับเจ้า แม่บ้านกินเจแต่ยังต้องทำอาหารเนื้อสัตว์ให้พ่อบ้านและลูก ๆ ถ้าจำใจต้องซื้อปลา ระวังอย่าซื้อปลาท้องไข่ จะต้องเกี่ยวกรรมกับเขาหลายชีวิต
ผู้บำเพ็ญหญิง จังต้องหมั่นสำนึกขอขมากรรมเสมอ ๆ ทำไมคนเป็นโรคมะเร็งกันมากเหลือเกิน ทั้ง ๆ ที่การแพทย์เก่งกาจก้าวหน้าถึงเพียงนี้ ไม่น่าจะมีโรคแปลก ๆ ที่รักษาไม่หายมากมายอย่างนี้จึงจะถูก น่าจะสรุปผลได้อย่างเดียวว่า มันเกิดขึ้นตามแรงฆาตกรรม

ธัญญาหารจะต้องอุดมสมบูรณ์เป็นแน่ โรคภัยไข้เจ็บก็จะลดน้อยลง ในสมัยพระอริยกษัตริย์ เหยาซุ่น สามพันกว่าปีก่อน ไม่มียาฆ่าแมลง พืชพันธุ์ธัญญาหารอุดมสมบูรณ์จะเห็นได้ว่ายิ่งฆ่า ยิ่งมาให้ฆ่าไม่หมด
เสือเป็นสัตว์ป่ากินคน มีคนไปกินเสือไหม ไม่มีแต่เสือก็น้อยลงทุกวัน ส่วนเป็ดไก่ คนกินกันมากจึงเกิดมากขึ้น แมลงก็เช่นเดียวกัน กำจัดเท่าไรก็ไม่หมด บริเวณที่อยู่อาศัยให้รักษาความสะอาด มดแมลงวัน ก็จะน้อยลง เขามีกรรมร่วมกับเจ้า เขาต้องการอยู่รอดจึงมารบกวนเจ้า เจ้าฆ่าเขา เขาฆ่าเจ้าเหมือนคนกินแพะ แพะตายไป เกิดเป็นคน คนตายไปเกิดเป็นแพะ เวียนกันไม่จบสิ้น
มีคำถามว่าหลังจากตั้งปณิธานกินเจตลอดชีวิตแล้ว สัตว์เลี้ยงที่บ้านจะจัดการอย่างไร เจ้าก็คิดเสียว่าเขาเกี่ยวกรรมกับเจ้ามา จงเลี้ยงดูเขาต่อไปจนกว่าจะตายแล้วฝังเขาเสียให้เขาไปเกิดใหม่
ทำบุญ หรือจัดเลี้ยงในวันเกิด อย่าได้เบียดเบียนเดือดร้อนชัวิตสัตว์ การเกิดของเจ้ามิได้แสดงถึงความยิ่งใหญ่อันใดกลับทำร้ายสัตว์มากมายให้ตายลง บนบานศาลกล่าวเสร็จแล้วถวายหัวหมู ยังไม่ทันจะสร้างบุญกุศลกลับหาเรื่องให้ตัวเองซ้ำอีก ฟาดเคราะห์ไปเปราะหนึ่ง ยังไม่ทันไรเกี่ยวกรรมเข้าไปอีกรายหนึ่ง

ต่อไปอย่าได้ไปบนบานศาลกล่าวอย่างนี้ดีก งานศพพ่อแม่ ปู่ย่า ตายาย ให้เลี้ยงอาหารเจเป็นดีที่สุด งดการฆ่าสัตว์เป็นดีที่สุด จะได้ไม่เป็นบาปตามติดผู้ตายไป หากยังกินเจกันไม่พร้อมทั้งครอบครัว ภายในสี่สิบเก้าวัน ให้กินเจทั้งหมดพร้อมกัน
สามีภรรยาก็ควรแยกห้องกันสี่สิบเก้าวันจะช่วยลดหย่อนบาปเวรของผู้ตายได้ การไม่ฆ่า คือ เมตตากรุณา จิตสำนึกนี้ทุกคนต่างมี ไม่ฆ่าเป็นเรื่องทำได้ไม่ยาก แต่ไม่กินเนื้อสัตว์ซิลำบากหน่อย เคยมีศิษย์ต่อรองกับอาจารย์ว่า “พระอาจารย์ขอรับ ศิษย์ไปผ่าตัดมา เสียกำลังไปมาก ขออนุญาตกลับไปกินเนื้อสัตว์ให้แข็งแรงเสียก่อนแล้วจะกลับมากินเจใหม่ คงไม่เป็นไรนะขอรับ”
หากเจ้าคิดจะต่องรองก็แล้วแต่เจ้า อาจารย์บังคับเจ้าไม่ได้ หนี้ของใคร ใครก็ชดใช้กันเองไม่เกี่ยวกับอาจารย์ จึงไม่ต้องต่อรองกับอาจารย์ ประสาทจิตใจไม่ปกติ การฆ่าของเขามีโทษบาปเบากว่าคนทั้วไป ด้วยกุศลเจตนาจะช่วยพระพุทธอริยเจ้า การฆ่าของเขามีโทษบาปเบากว่าคนทั้งไป เพื่อช่วยคนหมู่มาก เช่น สู้รบเพื่อชาติ แม้โทษบาปจะเบากว่า แต่ไม่พ้นกฎแห่งกรรม

ทำไมไม่ให้ฆ่าคน เพราะคนอยู่ใกล้กับอริยมรรค ชาตินี้แม้จะมีวิบากทุกข์ยาก แต่หากได้สดับพุทธธรรมแล้วบำเพ็ญจริงสุดชีวิตหมดหนี้เวรกรรมเมื่อไรก็บรรลุ ได้ทันที
ฆ่าสัตว์อื่น ๆ มีโทษบาปเบากว่าฆ่าคน เพราะสัตว์ยังห่างไกลอริยมรรค แต่เขาก็มีโอกาสเหมือนกันจึงไม่ควรฆ่าอย่างยิ่ง หมูผูกใจเจ็บอยู่กับเลือดเนื้อของเขามาก จะไม่ยอมไปจากตัวจนกว่าเนื้อชิ้นสุดท้ายของเขาจะถูกลืนกินหมดไป ให้สังวรณ์ไว้
คนที่เจ็บป่วยประจำ ให้ทำบุญปล่อยชีวิตสัตว์มาก ๆ นอกจากปล่อยสัตว์ที่เห็นได้ภายนอกแล้วยังจะต้องปล่อยสัตว์ที่อยู่ภายในจิตใจ ของตนอีก กิเลสตัณหา เหมือนสัตว์ร้ายที่สิงสู่อยู่ในใจใครกักเก็บไว้ก็มีแต่วิตก กลัดกลุ้มฯ จงปล่อยเขาออกไปให้หมด เพราะเขาจะพาเจ้าลงนรกไปด้วยเช่นกัน
ค้าขายไม่ดี ยิ่งทำยิ่งขาดทุน หมุนเวียนขัดข้องต้องทำบุญปล่อยสัตว์ละเว้นการฆ่ากินเป็นสำคัญเพราะชาติก่อน เจ้าฆ่าเขาไว้มาก จึงต้องมีวิบากมาก หน้าตาไม่มีราศี กิจการร้านรวงไม่เป็นที่เจริญตาเจริญใจแก่ผู้พบเห็น เป็นเพราะเจ้าสร้างบุญสัมพันธ์กับใคร ๆ ๆว้น้อย ให้เร่งปล่อยสัตว์ เว้นการกินเนื้อสัตว์

คนที่ชอบฆ่าสัตว์ตัดชีวิต จะใจดำอำมหิต ฆ่าสัตว์ชนิดใดเป็นประจำนาน ๆ เข้า หน้าตาของเขาก็จะละม้ายสัตว์นั้น ความคิดอยากฆ่าจะเกิดขึ้นมาในใจบ่อย ๆ
คนบาปหนาที่ฆ่าสัตว์ไว้ ก่อนตายจะถูกกรรมเวรนั้นรุมหนักเหมือนหนี้สินประดัง ชักหน้าไม่ถึงหลัง เหมือนใกล้วันปิดงบสิ้นปีของธนาคาร คนชอบฆ่าสัตว์มักจะฝันร้าย เมื่อกลับใจมากินใหม่ ๆ ก็ยังฝันกินเป็ดกินไก่ เพราะเคยกินเขาเอาไว้มาก
ชาติก่อน ๆ ฆ่าสัตว์ตัดชีวิตไว้มาก ชาตินี้เกิดมาจะอาภัพ จุกจิก ขี้ริ้ว ขาดมนุษยสัมพันธ์ ผู้คนรังเกียจชิงชัง คนบาปหนาก่อนตายจะไม่สงบ บ้างเห็นยมทูตมาลากคอ บ้างเห็นเจ้ากรรมนายเวร บ้างเห็นผี บ้างเห่าหอนโอดโอยกรีดร้องเสียงเหมือนสัตว์ต่าง ๆ ซากศพจึงน่าสะพรึงกลัว
ผู้ละเว้นการฆ่า (ทั้งทางตรงและทางอ้อม) คือ ผู้ให้อภัยทาน
อภัยทาน คือ ให้สรรพสัตว์พ้นจากความหวาดทุกข์หวั่นภัย ผู้ละเว้นการฆ่า จิตเมตตาจะเพิ่มพูน ความกังวลหม่นหมองจะน้อยลง กายใจจะสุขสมบูรณ์ปราศจากโรคภัย

ผู้ละเว้นการฆ่า กิริยาวาจาจะอ่อนโยน ไม่แสดงอารมณ์ร้าย ผีสางเทวดาจะปกปักรักษา จะพบแต่สิ่งที่ดีมีผู้อุปถัมภ์ไม่ขาด ผู้ละเว้นการฆ่า จะนอนหลับสบายไม่ฝันน่ากลัว ไม่อึดอัดหรือเหมือนถูกกดทับ ละเว้นเนื้อสัตว์นานไปก็จะไม่ฝันกินเนื้อสัตว์อีก
ผู้ละเว้นการฆ่า ชาติหน้าเกิดใหม่ได้เป็นคนร่ำรวยสูงศักดิ์ ใจดี มีอิสระ ไม่พิพาทบาดหมางกับใคร ร่วมบุญสัมพันธ์กันไปทั่ว ผู้ถือศีลห้าได้บริสุทธิ์ อีกทั้งสร้างบุญกุศลเสริมส่ง จะได้ไปเกิดในขั้นพรหมโลก เพราะไม่ได้ปลูกเมล็ดพันธุ์ของวิญญาณบาปไว้ในกมลสันดานอีกต่อไป
ศีลห้าตรงกับคุณธรรมห้าของศาสนาปราชญ์ พระศาสดาขงจื้อสอนไว้ว่า
ไม่ฆ่าเป็นเมตตากรุณา คือ เหยิน
ไม่ลักขโมยเป็ฯมโนธรรม คือ อี้
ไม่ผิดในกามเป็นจริยธรรม คือ หลี่
ไม่มุสาเป็นสัตยธรรม คือ ซิ่น
ไม่ดื่มสุราเป็นปัญญา คือ จื้อ

มดแมลงแม้ตัวน้อยนิดก็ฆ่าไม่ได้ เจ้ากินเนื้อสัตว์ โดยอ้างว่าเขาเกิดมาเป็นอาหารของคน เสือก็อ้างได้ว่าคนเกิดมาเป็นอาหารของเขา ยุงดูดเลือดของเจ้านิดเดียวเจ้ายังตบเขาให้ตาย ใจเขาใจเรา เจ้าคิดดู อย่าผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าแสดงกิริยาไม่สุภาพหน้าหิ้งบูชาหรือโต๊ะบูชา
ภาพพิมพ์พระเจ้า ขาดเก่าไม่ใช้ ให้ม้วนเก็บไว้อย่าเผาปนไปกับขยะ หรือกระจายอยู่บนดิน ถูกผู้คนเหยียบย่ำ เท่ากับลบหลู่จะเป็นบาป
สัตว์บ้านเลี้ยงไว้จนกว่าเขาจะตาย อย่าขายหรือให้ใครเอาเขาไปทอดทิ้ง อดอยาก ทำร้ายทารุณ เมื่อเขาตายให้ฝัง ทองพระนามพระพุทธะ พระโพธิสัตว์ พระองค์ใดก็ได้ ขอพระองค์ได้โปรดช่วยนำวิญญาณของเขาไปเกิดใหม่ให้ดีด้วย

ทุกครั้งเมื่อเกิดการผิดพลาดทุศีล หากไม่มีที่บูชาพระในบ้านให้จุดธูปสามดอกปักกลางเจ้งสำนึกผิดและแผ่เมตตา อุทิศส่วนกุศลแก่สัตว์นั้น ๆ บาปเวรก็จะเบาลง
คนถือศีลกินเจ ต้องรอบคอบระวัง ก่อนจะซื้ออาหารสำเร็จรูปต้องถามไถ่ให้แน่ใจ ถ้าซื้อผิดกินผิด ให้จุดธูปบอกกล่าวขอขมาต่อชีวิตเขา สำนึกผิดต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ สำนึกผิดต่อมโนธรรมสำนึกของตนเอง
ขับรถชนสุนัข สุนัขถึงแก่ความตาย (เพราะเขาวิ่งตัดหน้าออกมาให้ชนเอง) ถ้าผลกรรมนี้ของสุนัขนั้นยังไม่หมด ชาติหน้าเขาจะต้องเกิดเป็นสุนัขอีก ถ้าผลกรรมนี้ของสุนัขนั้นจบสิ้นแล้ว ชาติหน้าเขาจะได้เกิดกายเป็นคน ใช้เนื้อสัตว์เซ่นไหว้บูชา ภาวนาอธิษฐานขอลาภขอผล แก้บนด้วยการเล่นหยาบคาย เท่ากับให้ร้ายตัวเอง
ไม่ทำร้ายเข่นฆ่ากายสังขาร อีกทั้งไม่ทำร้ายจิตวิญญาณเขา จึงต้องมีวาจาอ่อนโยน อนาทรต่อความทุกข์ร้อนของผู้อื่นด้วย